Nightlife

Hallo Nederland, USA, Australië, Italië, Groot-Brittanië, België, Noorwegen en Thailand (ben ik nu nog iemand vergeten die dit leest?)
Vandaag, zoals beloofd, even snel een berichtje dat het goed met me gaat:

Het gaat goed met me.

Afgelopen week verder bezig geweest met de opzet van ons experiment. Nog niet alles loopt zoals we het willen hebben, maar het gaat steeds beter en als we eenmaal alles draaiend hebben moeten we toch vrij snel wat proefpersonen kunnen testen. Maar ook naast het werken op het lab hier ben ik natuurlijk ook met andere dingen bezig.
Op verzoek van dr. Bernard R.S. Love zal ik jullie wat vertellen over het uitgaan hier. Het nachtleven in Baltimore valt een beetje tegen moet ik zeggen. HET uitgaanscentrum bestaat hier uit een plein met vijf kroegen/clubs en als je bedenkt dat Baltimore meer dan 5 keer zo groot is als Maastricht is het een beetje teleurstellend dat het uitgaansleven ongeveer 10 keer zo weinig voorstelt. Ik begon een beetje bang te worden dat ik mijn tijd voornamelijk op mijn kamer door zou brengen. Daarom vorige week toch nog maar eens rondgevraagd hier, waarop onderzoekscoördinatrice(ongeveer mijn leeftijd) hier op het lab me haar telefoonnummer gaf en zei dat ze me wel een keer mee zou nemen naar de kroeg. Verder heb ik vorige week kennis gemaakt met Wilsaan(Will), een PhD-student die de eerste weken dat ik hier was op congres/op vakantie was. Na onze kennismaking was een van zijn eerste vragen: "uhm, not that it really matters but euh... do you drink?". En op de ene of andere manier heb ik sindsdien het idee dat wij het best met elkaar gaan vinden :)
Afgelopen vrijdag zat ik nog tot redelijk laat in het lab samen met Faisal (die van mijn fiets). Hij vertelde me dat er die avond in zijn huis een feest was waar ik ook zeker naartoe moest komen. (Zijn exacte woorden waren geloof ik: " There's gonna be a party at my house tonight, there's gonna be fun and alcohol, you should come") Oh en tussen neus en lippen door vertelde hij dat het een halloweenfeest was. Beetje lastig om op het laatste moment nog een kostuum te regelen als je er niet op gerekend hebt, maar ik mocht zonder kostuum ook wel binnen.
Halloween komt oorspronkelijk geloof ik van Allerzielen, de dag waarvan de kelten dachten dat de geesten van de gestorven mensen voor een 1 keer weer op de aarde mochten komen en bezit konden nemen van een lichaam. Omdat niemand wilde dat zijn/haar lichaam door een geest bezeten zou worden, probeerde iedereen natuurlijk om zo eng en onaantrekkelijk mogelijk te zijn. Dat was vroeger, tegenwoordig is Halloween volgens mij gewoon een excuus om ook carnaval te mogen vieren. Lang niet alle pakjes zijn meer eng, ook de sexy politieagent- en schoolmeisjeskostuums zijn hier te zien(al kan dat natuurlijk ook best eng zijn).
Huisfeest was best cool. Volop alcohol, een huisgenoot die ooit barman was geweest en het liefst zo veel mogelijk cocktails maakt, en mensen van alle nationaliteiten. Johns Hopkins University is namelijk behoorlijk internationaal georiënteerd en zo kan het gebeuren dat je op een feestje staat met Chinezen, Taiwanezen, Japanners, Canadezen, Indiërs, Duitsers, Spanjaarden, een Nederlander(ik dus) en welgeteld 1 Amerikaanse. En het uitgaansleven in de stad mag dan tegenvallen, huisfeesten zijn goed!

Verder dit weekend rustig aan gedaan. Zondag nog naar een nieuwe boekwinkel gegaan. Uiteraard groot, maar met in de boekwinkel ook een Starbucks(koffiezaak voor degenen die het niet kennen) zodat je met een kopje koffie op het tafeltje naast je lekker op een relaxstoel kan zitten met een boek dat je net uit het rek hebt gepakt (en na je kop koffie weer gewoon terugzet). Best een mooi concept.
Deze week heb ik het wat drukker, woensdag en donderdag verhuis ik naar
Room 525,Reed Hall
1620 McElderry Street,
Baltimore, MD 21205

en donderdagavond vertrek ik naar New York om daar Miriam, Bert en Job(vrienden uit Eersel) te zien. Dus volgende keer hopelijk een hoop nieuwe spannende verhalen en mooie foto's. Oh over foto's gesproken, deze week helaas geen foto's. Ik probeer nog foto's van het halloweenfeest van iemand anders te krijgen, maar die heb ik nu helaas nog niet. Wel zijn alle eerder vertoonde foto's van deze site en ander 'nooit eerder vertoond materiaal' nu verzameld op een site. Ik zal een link daarvan plaatsen in het menu hier rechts. Zoals gezegd, volgende week hopelijk meer foto's en ook spannende avonturen.
Tot dan.

Dokter Sjors Online

Dag lieve lezers en lezeressen.
Vandaag gaan we het hebben over onderzoek van het evenwichtsorgaan.
Om dat te begrijpen moet ik eerst wat vertellen over het menselijk evenwicht. Het evenwichtssysteem is een reflexmatig systeem dat ervoor zorgt dat we weten waar ons hoofd zich in de ruimte bevindt en hoe het beweegt. Het echte evenwichtsorgaan bevindt zich in de oren, maar het wordt geholpen door onze ogen, door allerlei bewegingssensoren in spieren en door het hele lichaam en zelfs door ons gehoor. Een van de belangrijkste taken (zo niet dé belangrijkste taak) van het evenwichtssysteem is ervoor te zorgen dat onze ogen zich kunnen blijven focussen tijdens verandering van positie. Dit zorgt ervoor dat we tijdens bewegingen toch dingen kunnen blijven zien. Dat is wel zo makkelijk als je borden langs de weg wilt lezen als je autorijdt of als je tijdens lopen gezichten wilt herkennen bijvoorbeeld.
Voor degenen die altijd dachten dat de ogen en hersenen dit zelf wel op konden vangen, probeer eens het volgende: kijk naar je vinger en focus, beweeg nu je vinger snel van naar links en naar rechts heen en weer. Je zult merken dat je je vinger niet scherp blijft zien. Je ogen kunnen niet snel genoeg reageren op de beweging. Houdt nu wederom je vinger voor je, houd hem stil en beweeg je hoofd van links naar rechts(nee-schudden), je evenwichtsorgaan bemerkt de beweging en stuurt je ogen aan zodat je vinger scherp blijft.

Goed, verder over het evenwichtssysteem. Het evenwichtsorgaan bestaat uit twee delen. De halfcirkelvormige kanalen en de statolietorganen. Aan elke kant heb je drie halfcirkelvormige kanalen die elk in een andere richting draaibewegingen kunnen waarnemen. De statolietorganen (utriculus en sacculus) nemen rechtlijnige bewegingen waar en veranderingen van het hoofd ten opzichte van de zwaartekracht(kantelingen van het hoofd)

Intermezzo: de statolietorganen kunnen geen onderscheid maken tussen kantelingen en rechtlijnige bewegingen, daarbij hebben ze hulp nodig van andere systemen, met name het visuele systeem. Hiervan wordt gebruik gemaakt bij simulatoren in pretparken en op kermissen. Door mensen iets achterover te kantelen kun je ze laten denken dat ze een versnelling naar voren doormaken. Minder grappig is dat er vliegdekschippiloten zijn verongelukt doordat hun hersenen bij het opstijgen dachten dat ze omhoog gingen(achterover kantelen) in plaats van heel snel vooruit, resultaat was dat de piloten dit wilde corrigeren en daardoor rechtstreeks het water ingingen.

De bewegingen die het evenwichtsorgaan waarneemt worden naar de hersenen gestuurd en vandaar gaat er heel snel een signaal naar de spieren van de ogen om de ogen te goede kant in te laten kijken.

Aan allebei de kanten heb je een evenwichtsorgaan dat alle bewegingen waarneemt. In theorie zorgt dit ervoor dat als er een kant uitvalt, de andere kant de taken van de uitgevallen kant overneemt en alles in zijn eentje regelt. Dit gebeurt vaak ook, maar het resultaat is niet helemaal optimaal. In extreme situaties kun je vaak nog merken dat reacties iets langzamer zijn

Ziekte van Ménière
De ziekte van Ménière is een ziekte waarbij aanvallen van duizeligheid bestaan met daarbij misselijkheid en vaak ook braken. Tijdens een aanval hebben mensen ook vaak last van gehoorsverlies en oorsuizen, vaak aan één kant. Zo’n aanval kan enkele uren en heel soms dagen duren. De oorzaak is niet helemaal bekend, maar duidelijk is dat het door een foutje in het evenwichtsorgaan komt. Over het algemeen eenzijdig. De oplossing is dus simpel: schakel het evenwichtsorgaan aan een kant uit(mensen zijn dan ongeveer twee weken duizelig omdat de andere kant over moet nemen, daarna hebben ze over het algemeen geen klachten meer). Dit gebeurt door gentamicine in het oor te spuiten, dit tast de haarcellen(sensoren) van het evenwichtsorgaan aan zodat ze niet meer goed werken.


Onderzoek(eindelijk)
Het onderzoek waar ik mee bezig ben gaat over de overname van taken van een evenwichtsorgaan na behandeling met gentamicine. Dit is al goed bestuurd voor de taken van de halfcirkelvormige kanalen(draaibewegingen), maar minder goed voor de rechtlijnige bewegingen.
Wat we doen is het bestuderen van oogbewegingen bij bewegen van het hoofd naar links en naar rechts. Om die oogbewegingen goed te kunnen waarnemen worden speciale contactlenzen gebruikt, met daarin draadjes die zijn aangesloten op een computer.
De proefpersoon wordt in een stoel in een magnetisch veld gezet en als de ogen bewegen worden deze bewegingen waargenomen.(Ik ben een hoop natuurkunde alweer vergeten, maar het heeft te maken met de wet van Farraday en de verandering van lijnen door een spoel in een magnetisch veld, zodat een elektrisch signaal wordt opgewekt). Door ook een sensor op iemands hoofd te bevestigen kunnen de bewegingen van de ogen worden vergeleken met de bewegingen van het hoofd.

De proefpersoon moet gewoon naar een lampje op de muur blijven kijken terwijl zijn hoofd bewogen wordt. Vroeger werden deze hoofdbewegingen gegenereerd door de hele stoel op een rails heen en weer te laten bewegen door een elektromotor. Nadelen zijn dat dit een hoop energie kost, dat iemand helemaal vastgebonden moet worden aan de stoel en dat metingen beïnvloedt worden door bewegingen van het lichaam en het massa=traag principe. En hoewel het natuurlijk cool is om iemand op een stoel op een rails heen en weer te laten rijden hebben ze hier nu een nieuwe methode bedacht. Het hoofd word nu heen en weer bewogen terwijl het lichaam stil zit. Het hoofd zit vastgeklemd tussen twee panelen aan de zijkant, twee staven aan de achterkant en een bijtblok aan de voorkant. Dit allemaal om te zorgen dat het hoofd alleen van links naar rechts beweegt, geen andere kant op gaat en niet draait.

Proefpersoon blijft gewoon naar lampje kijken, oogbewegingen worden opgenomen en later geanalyseerd. Spannend hè.

Er zijn duidelijk aanwijzingen dat het uitvallen van één kant niet helemaal opgevangen wordt door de andere kant; vooral de oogbewegingen bij bewegingen van het hoofd naar de aangedane kant toe lijken langzamer te zijn. (alleen merkbaar bij hele snelle bewegingen)
Er zijn ook aanwijzingen dat bij behandeling met gentamicine er geen complete uitval is. En uiteraard is het leuk om door onderzoek te weten te komen hoe de hersenen en het evenwichtsorgaan precies werken en via welke weg de signalen van de oren naar de ogen gaan, maar dit onderzoek kan ook helpen bij behandeling. Door uit te vinden wat voor functie overblijft en hoe compensatiemechanismen werken kunnen mensen geholpen worden met trainen van de hersenen zodat ze zo snel mogelijk en maximaal functie van het evenwicht terugkrijgen en ze zo min mogelijk beperkingen over houden.

Nou lieve lezers en lezeressen, ik hoop dat jullie de les van vandaag nuttig hebben gevonden. Of gewoon leuk. En dat het een beetje duidelijk is.
Vragen en/of opmerkingen kunnen als bericht geplaatst worden of per mail gestuurd worden.

Oh Say can you see

Hee, daar zijn we weer.
Op het moment gaat hier alles zijn gangetje. Doordeweeks ben ik overdag bezig met artikelen lezen, boeken lezen, MATLAB leren(een dataverwerkingsprogramma) en bedenken hoe het onderzoek waar ik aan ga werken eruit gaat zien. Verder doe ik af en toe mee met experimenten van andere mensen hier in het lab. 'S avonds zit ik vooral op mijn kamer, dit in verband met alle waarschuwingen die ik van iedereen heb gekregen om na zonsondergang toch maar vooral niet buiten te komen. Dat schijnt niet helemaal veilig te zijn.
Zoals ik al verteld heb is het vervoer naar het ziekenhuis doordeweeks geen probleem, het overige openbaar vervoer laat wel enigszins te wensen over; een bus per uur is eerder regel dan uitzondering dus het is vrij moeilijk om van de ene kant van de stad naar de andere kant van de stad te komen. Gelukkig zit ik in het lab naast

Faisal

, een vriendelijke Canadees die drie fietsen heeft en me er wel een wilde lenen.
Zo kan het nu dus zijn dat ik op mijn fietsje door Baltimore cross. Doordeweeks als het mooi weer is naar het ziekenhuis en in het weekend naar bezienswaardigheden.

Ik had verteld dat ik iets meer over Baltimore zou vertellen:
Baltimore is een de grootste stad van de staat Maryland(maar niet de hoofdstad) aan de oostkust van de VS, in de Chesapeake Bay. Vroeger(rond 1800) was het een van de belangrijkste steden van de VS. Tegenwoordig valt dat geloof ik wel mee. Al ligt de stad wel vlak bij Washington(ik geloof iets van 35 mile). De stad is voornamelijk gebouwd rondom de haven, Inner Harbor, waarvan ik eerder al foto's heb laten zien. Daar ben ik vorig weekend dus geweest.
Op sportief gebied is Baltimore bekend van het baseball team the Orioles en van het American Football team 'the Ravens'. Op straat zijn vooral de Ravens goed vertegenwoordigd met vlaggetjes op auto's, spandoeken voor ramen en t-shirts. Helaas zijn tickets voor een wedstrijd van de Ravens behoorlijk duur en denk ik dat ik dat spektakel aan mij voorbij laat gaan. En aangezien het honkbalseizoen net is afgelopen ben ik bang dat ik dat ook niet mee ga maken.

Dit weekend heb ik me gewaagd aan het eten van krab, de staat Maryland(en daarmee dus ook Baltimore) staat bekend om zijn krab.

Hierbij bestel je een aantal 'crabs' per persoon(6 schijnt redelijk normaal, ik had aan drie genoeg) waarbij je kunt kiezen uit small, medium, large, extra large en Jumbo. Hierbij krijg je dan een mes een hamer een emmer voor het afval en een hele hoop seretjes. De kunst is dan om de krab zo te ontleden dat je het eetbare gedeelte scheidt van het niet eetbare. Een ongeoefend eter is hier ongeveer 20 minuten per krab mee kwijt, maar dan heb je wel erg lekker eten moet ik zeggen

Verder ben ik afgelopen zondag naar fort McHenry geweest. Een belangrijk fort voor de Amerikanen omdat het in 1814 ervoor zorgde dat de Britten Baltimore niet konden veroveren ondanks een vloot van 70 schepen met kanonnen en mortieren aan boord. De slag in 1814 was de inspiratie voor het volkslied 'the star spangled banner' dat geschreven werd door een schrijver die de slag vanaf de rivier gadesloeg.

Bij fort McHenry was ik vooral getuige van het enorm patriotisme dat onder Amerikanen leeft en de trots die bestaat. Aan het begin van mijn rondleiding in het fort werd een film vertoond over de geschiedenis van het fort, de slag van 1814 en het ontstaan van het volkslied. Aan het eind van de film schoof het gordijn aan de zijkant van de zaal opzij en konden we door het raam het fort zien met darboven de wapperende vlag, op dat moment klonk het volkslied door de speakers. Voor mij bijna een lachwekkend moment, maar ook wel ontroerend dat een aantal oudere mensen in de zaal bijna stonden te huilen.

Om 5 uur ben ik van fort Henry weer snel terug gefietst naar mijn appartement aan de andere kant van de stad om weer voor het donker terug te zijn. Baltimore mag dan een mooie stad zijn, alle inwoners zeggen dat het niet echt veilig is. Nu schijnt dat in elke grote stad wel een beetje het geval te zijn, maar in andere steden gaat het dan altijd over slechte wijken of slechte delen van de stad. In Baltimore bestaan er niet echt slechte wijken. Hier is het zo dat je op het ene moment tussen de dokters- en advocatenhuizen kunt lopen en twee blokken verder de drugsdealers tegenkomt. Overdag is het overal wel redelijk veilig door de aanwezigheid van politie, maar ook een ontelbaar aantal beveiligingsmensen. Zo staat de wijk rondom het ziekenhuis niet echt bekend als een goeie buurt, maar overdag staat er op elke hoek een 'guard' in een huisje. Oh het ziekenhuis is trouwens ook een vand e bezienswaardigheden in Baltimore. Gesticht door Johns Hopkins en al 10 jaar op een rij utgeroepen tot beste ziekenhuis van de VS. Daar heb ik me zowaar toch een goeie stageplek uitgezocht :)
Aan het ziekenhuis verbonden is de Johns Hopkins University. Vlak bij mijn appartement. Ook een bezienswaardigheid op zich en met een enorme campus. Ik heb zaterdag geprobeerd om even een kijkje te nemen, maar ik raakte verdwaald op de campus en ik heb een kwartier rondgedwaald zonder iets voor de tweede keer te zien. Op de fiets.

Ja je maakt wat mee hier.
Ach het lijkt nu of ik hier redelijk de toerist uit aan het hangen ben, maar ik ben echt keihard bezig met research hoor.(echt waar) Volgende keer hoop ik wat meer te kunnen vertellen over mijn onderzoek voor degenen die daar in geinteresseerd zijn. En misschien wel weer wat meer toeristenverhalen ook.
Tot dan heel veel groetjes aan iedereen thuis (of op reis)

Alive and Kicking

Zo. Daar ben ik weer,
ik leef nog en alles gaat hartstikke goed.
Na de eerste twee nachten te hebben overnacht bij Dr. Zee ben ik donderdag in mijn eigen appartementje getrokken vlakbij de Johns Hopkins University. Net als in Maastricht liggen ziekenhuis en universiteit nogal een eindje uit elkaar. Gelukkig rijdt er een gratis shuttle heen en weer. Mijn appartement bestaat uit een woon/slaap/eetkamer met keuken, een badkamertje en een studeerhok annex inloopkast. In het complex bevinden zich verder nog een wasruimte en een fitnessruimte (schijnt normaal te zijn).

Na drie dagen kennismaking en inlezen op het lab was het dan weekend en kon ik beginnen met Baltimore bezoeken. Nouja bijna dan, want ik moest nog wat inkopen doen voor mijn appartement zoals dekens, pannen voor in de keuken en een telefoon. Navraag leerde mij dat ik te voet niet makkelijk iets zou kunnen bereiken, met de bus naar de binnenstad was niet echt makkelijk en dus zou ik het beste ‘s middags naar Towson kunnen gaan met de bus. Een speciale bus voor studenten(zo’n vette gele schoolbus) rijdt van het treinstation langs alle colleges en university’s naar Towson. Towson is een klein stadje, een soort suburb dat bestaat uit een paar huizen, scholen een shopping centre en een behoorlijk grote shopping mall.
Daar heb ik een tijdje rondgehangen, spullen gekocht en daarna ben ik bepakt en bezakt weer met de bus terug gegaan. Nu ben ik wel ongeveer gesettled hier voor de komende maand.

De zondag had ik afgesproken met Tammy, een andere ‘visiting medical student’ die op hetzelfde lab ook onderzoek doet. Zij komt uit Londen en is een week eerder dan ik aangekomen. Zij had al iets van Baltimore gezien en heeft ook een internetsite gevonden waarop activiteiten en evenementen in Baltimore staan. Samen zouden we naar Fell’s Point Festival gaan. Een soort van grote markt met allemaal kraampjes en wat muziek en vooral veel eten en drinken. Daar wat rondgeslenterd en rondgekeken om daarna naar de binnenstad van Baltimore te lopen. De belangrijkste punten van de binnenstad en Inner Harbor bekeken en de lokale VVV binnengelopen om te kijken wat ik de komende 5 maanden allemaal nog kan doen. Als ik wat meer van de stad heb gezien zal ik er wat uitgebreider verslag over doen.

Leuk is dat iedereen zo enorm opgewekt is overal. Natuurlijk lopen er ook wel chagrijnige mensen rond, maar mensen die aan het werk zijn lijken het iedereen echt zo goed mogelijk naar de zin te willen maken. Niet alleen in restaurants, maar ook in winkels, in het ziekenhuis, in de bus enzovoorts. Iedereen wordt altijd gegroet en met een glimlach geholpen. Nou kan je zeggen dat in Nederland ook gebeurt, maar ik heb in Nederland nog nooit een personeelslid van de Blokker “Hee Hallo meneer, hoe gaat het met u vandaag? Heeft u een goede dag vandaag?” horen roepen, vanaf de servicebalie 5 meter(of moet ik zeggen 5,47 yard of 16,40 feet) verderop in de winkel. Hier gebeurt dat wel(behalve dan dat ik nog geen Blokker gezien heb).
Ander voorbeeld: Als je hier boodschappen doet in de supermarkt ben je met een ‘clubcard’ of ‘membershipcard’ van de supermarkt veel goedkoper uit (en met veel goedkoper bedoel ik niet de 2 euro met een bonuskaart van de albert heijn, maar 11 dollar korting op $40 aan boodschappen). Bij de kassa wordt standaard gevraagd of ik een clubcard heb. Natuurlijk had ik die de eerste dagen nog niet, maar zodra de kassière merkte dat ik uit het buitenland kwam typte ze een nummer in waardoor ik alsnog korting kreeg en vroeg ze meteen of ik het naar mijn zin had hier in Baltimore, waarvoor ik hier was, of ik nog lang zou blijven en kreeg ik tips over wat ik zeker moest zien. (na hetzelfde tafereel een dag later heb ik toch maar besloten een clubcard aan te vragen J ).
Ander voorbeeld: tijdens registratie bij de universiteit moest ik registratiegeld betalen met mijn creditcard. Maar het computerprogramma waarmee dat moest was blijkbaar net veranderd, waardoor alles wat moeizamer ging. Uiteindelijk ben ik daardoor 5 minuten langer bezig geweest, de rest van de registratie heeft wel een paar uur geduurd dus voor mij maakte het allemaal niet zo uit, maar ik van twee mensen continu excuses gekregen en toen alles geregeld was kwam het afdelingshoofd nog even uitleggen dat alles nieuw was en dat het hem speet dat het nu zo enorm lang geduurd had.

Best mooi, en die behulpzaamheid zorgt er wel voor dat mensen er moeite voor doen dat ik goed geregistreerd en dat ik een appartement krijg. En het vrolijkt je dag ook wel op moet ik zeggen. Ik denk dat ik me die gewoonte ook maar ga aanleren.

Hmm ik zie dat ik alweer een hele lap tekst heb geschreven.
Voor degenen die het nog willen weten: voor de komende 3 weken heb ik nog het volgende adres heb(post kan er 1-2 weken over doen):
Sjors Wintermans
The Baltimorean apartments, apartment 202
2905 N. Charles Street
Baltimore, MD 21218

[edit] niks meer naar toe sturen, dit is nu dus een oud adres[edit]

Later verhuis ik naar een appartement in Reed Hall, naast het ziekenhuis.
Mijn nieuwe telefoonnummer is +1-443-600-8155. Voor degene die willen bellen raadt ik aan te kijken op teledump.nl of iets dergelijks. Ik ben bereikbaar tussen 0.00 ’s nachts en 6.00 ’s morgens en in het weekend na 15.00 (Nederlandse tijd). Mijn andere telefoon zal ik blijven nakijken voor sms-jes
Rest mij nog iedereen te bedanken voor berichtjes, mailtjes en sms-jes. Iedereen aan de andere kant van de oceaan veel plezier en tot de volgende keer.

1e dag

Ha, goeiemorgen of bij jullie: goeiemiddag
Gisteravond heb ik dus kennis gemaakt met dr. David Zee. Een hele aardige man bij wie ik afgelopen nacht kon blijven overnachten. Ik zal nog wel eens een keer meer over hem vertellen. Vanochtend ben ik met hem mee geweest naar het ziekenhuis en heb ik de eerste duizelige patient gezien hier. Daarna heb ik kennisgemaakt met de assistant van dr Zee. Vennie Matthews, een hele aardige vrouw. Zij heeft me vanochtend op sleeptouw genomen om te zorgen dat ik geregistreerd kon worden, mijn creditcard leeg kon laten maken bij de registratie en de 'health insurance', ze heeft ervoor gezorgd dat ik hier nu met mijn laptop op internet kan en ze heeft gebeld voor een kamer op de campus. Vanaf 1 november kan ik daar terecht. Tot die tijd zal ik waarschijnlijk in een duurder appartement verblijven waar ik vanmiddag ga kijken. Hoop dat ik vandaag terecht kan, maar aangezien ik niet al te veel geld meer kan opnemen vandaag ben ik bang dat ik vanavond nog bij dokter Zee zal moeten overnachten. Ach ja, geen ramp lijkt me en alles moet wel lukken.
Maandag begin ik officieel met wetenschap en dan gaat het dus echt beginnen. Gelukkig niet meteen keihard aan de slag, want die vliegreis en het tijdsverschil hakken er wel in. Dit weekend hoop ik Baltimore te kunnen bezichtigen en zal ik wat mooie foto's maken met een digitale camera zodat jullie ook een beetje kunnen zien waar ik rondhang.
Groetjes aan iedereen thuis

P.S. Mochten er mensen zijn die per email gewaarschuwd willen worden als ik iets nieuws post, mail dit dan even aan mij, dan hou ik daar een lijstje van bij, ik heb op de site nog niet echt een functie gevonden die dat doet.

Coming to America

Dag vrienden, vriendinnen, familie, kennissen, vage bekenden en eventuele andere voorbijgangers op deze site.
Na 2 surpriseparty’s in één weekend (bedankt vrienden in Maastricht, bedankt vrienden in Eersel, bedankt Elke) werd het dan toch tijd om te vertrekken en zo stond ik dus op 3 oktober om 5 uur ’s ochtends op, om 2 uur later in de file te staan en nog een uur later op Schiphol aan te komen. Daar kort afscheid genomen van mijn ouders en Elke.
Mijn vlucht vertrok om 10.50 en na een tussenstop op Londen Heathrow, veel controles, enige vertraging, 3 films, 2 maaltijden in het vliegtuig en een uitgebreid gesprek met een echtpaar uit Kansas kon ik om iets voor 6 uur ’s avonds voet op Amerikaanse bodem zetten. (omgerekend is het dan dus al 0.00 in Nederland, pff)
Bij de douane aangekomen werd gevraagd of ik voedsel in mijn tas had zitten, waarop ik veel te eerlijk antwoordde dat er een zak drop inzat. Aangezien ik het engels voor drop niet ken en de beambte “typical Dutch candy’ blijkbaar verdacht vond werd ik verwezen voor verder onderzoek: een aardige mevrouw die vroeg of ik niet toevallig nog tulpenbollen had meegenomen en mijn tas in de scanner. Aangezien ik geen ladingen XTC, cannabis of coke bij me had mocht ik daarna dan toch echt binnen in Amerika

Vanaf het vliegveld een taxi genomen naar het Johns Hopkins. Daarbij al mijn eerste stereotype beeld van de VS al teniet gedaan: niet alle taxi’s zijn geel, en niet alle taxichauffeurs zijn raar. Geen gele taxi dus, maar een witte. Om half zeven lokale tijd ben ik aangekomen bij het Johns Hopkins Hospital. En terwijl ik dit typ ben ik aan het wachten op dokter Zee. Ik heb net kennis gemaakt met drie medewerkers van het onderzoeksinstituut die net naar huis gingen. Vanavond kan ik bij dokter Zee blijven overnachten, morgen is het eerste wat ik ga doen kijken of ik een slaapplaats kan regelen. Helaas kon ik op de campus niet terecht. Ik kan een appartement huren voor wat meer geld(het dubbele), maar van een meisje hier heb ik net wel een aantal tips gekregen over kamers hier in Baltimore. Morgen toch maar eens goed gaan zoeken dan.