Alive and Kicking

Zo. Daar ben ik weer,
ik leef nog en alles gaat hartstikke goed.
Na de eerste twee nachten te hebben overnacht bij Dr. Zee ben ik donderdag in mijn eigen appartementje getrokken vlakbij de Johns Hopkins University. Net als in Maastricht liggen ziekenhuis en universiteit nogal een eindje uit elkaar. Gelukkig rijdt er een gratis shuttle heen en weer. Mijn appartement bestaat uit een woon/slaap/eetkamer met keuken, een badkamertje en een studeerhok annex inloopkast. In het complex bevinden zich verder nog een wasruimte en een fitnessruimte (schijnt normaal te zijn).

Na drie dagen kennismaking en inlezen op het lab was het dan weekend en kon ik beginnen met Baltimore bezoeken. Nouja bijna dan, want ik moest nog wat inkopen doen voor mijn appartement zoals dekens, pannen voor in de keuken en een telefoon. Navraag leerde mij dat ik te voet niet makkelijk iets zou kunnen bereiken, met de bus naar de binnenstad was niet echt makkelijk en dus zou ik het beste ‘s middags naar Towson kunnen gaan met de bus. Een speciale bus voor studenten(zo’n vette gele schoolbus) rijdt van het treinstation langs alle colleges en university’s naar Towson. Towson is een klein stadje, een soort suburb dat bestaat uit een paar huizen, scholen een shopping centre en een behoorlijk grote shopping mall.
Daar heb ik een tijdje rondgehangen, spullen gekocht en daarna ben ik bepakt en bezakt weer met de bus terug gegaan. Nu ben ik wel ongeveer gesettled hier voor de komende maand.

De zondag had ik afgesproken met Tammy, een andere ‘visiting medical student’ die op hetzelfde lab ook onderzoek doet. Zij komt uit Londen en is een week eerder dan ik aangekomen. Zij had al iets van Baltimore gezien en heeft ook een internetsite gevonden waarop activiteiten en evenementen in Baltimore staan. Samen zouden we naar Fell’s Point Festival gaan. Een soort van grote markt met allemaal kraampjes en wat muziek en vooral veel eten en drinken. Daar wat rondgeslenterd en rondgekeken om daarna naar de binnenstad van Baltimore te lopen. De belangrijkste punten van de binnenstad en Inner Harbor bekeken en de lokale VVV binnengelopen om te kijken wat ik de komende 5 maanden allemaal nog kan doen. Als ik wat meer van de stad heb gezien zal ik er wat uitgebreider verslag over doen.

Leuk is dat iedereen zo enorm opgewekt is overal. Natuurlijk lopen er ook wel chagrijnige mensen rond, maar mensen die aan het werk zijn lijken het iedereen echt zo goed mogelijk naar de zin te willen maken. Niet alleen in restaurants, maar ook in winkels, in het ziekenhuis, in de bus enzovoorts. Iedereen wordt altijd gegroet en met een glimlach geholpen. Nou kan je zeggen dat in Nederland ook gebeurt, maar ik heb in Nederland nog nooit een personeelslid van de Blokker “Hee Hallo meneer, hoe gaat het met u vandaag? Heeft u een goede dag vandaag?” horen roepen, vanaf de servicebalie 5 meter(of moet ik zeggen 5,47 yard of 16,40 feet) verderop in de winkel. Hier gebeurt dat wel(behalve dan dat ik nog geen Blokker gezien heb).
Ander voorbeeld: Als je hier boodschappen doet in de supermarkt ben je met een ‘clubcard’ of ‘membershipcard’ van de supermarkt veel goedkoper uit (en met veel goedkoper bedoel ik niet de 2 euro met een bonuskaart van de albert heijn, maar 11 dollar korting op $40 aan boodschappen). Bij de kassa wordt standaard gevraagd of ik een clubcard heb. Natuurlijk had ik die de eerste dagen nog niet, maar zodra de kassière merkte dat ik uit het buitenland kwam typte ze een nummer in waardoor ik alsnog korting kreeg en vroeg ze meteen of ik het naar mijn zin had hier in Baltimore, waarvoor ik hier was, of ik nog lang zou blijven en kreeg ik tips over wat ik zeker moest zien. (na hetzelfde tafereel een dag later heb ik toch maar besloten een clubcard aan te vragen J ).
Ander voorbeeld: tijdens registratie bij de universiteit moest ik registratiegeld betalen met mijn creditcard. Maar het computerprogramma waarmee dat moest was blijkbaar net veranderd, waardoor alles wat moeizamer ging. Uiteindelijk ben ik daardoor 5 minuten langer bezig geweest, de rest van de registratie heeft wel een paar uur geduurd dus voor mij maakte het allemaal niet zo uit, maar ik van twee mensen continu excuses gekregen en toen alles geregeld was kwam het afdelingshoofd nog even uitleggen dat alles nieuw was en dat het hem speet dat het nu zo enorm lang geduurd had.

Best mooi, en die behulpzaamheid zorgt er wel voor dat mensen er moeite voor doen dat ik goed geregistreerd en dat ik een appartement krijg. En het vrolijkt je dag ook wel op moet ik zeggen. Ik denk dat ik me die gewoonte ook maar ga aanleren.

Hmm ik zie dat ik alweer een hele lap tekst heb geschreven.
Voor degenen die het nog willen weten: voor de komende 3 weken heb ik nog het volgende adres heb(post kan er 1-2 weken over doen):
Sjors Wintermans
The Baltimorean apartments, apartment 202
2905 N. Charles Street
Baltimore, MD 21218

[edit] niks meer naar toe sturen, dit is nu dus een oud adres[edit]

Later verhuis ik naar een appartement in Reed Hall, naast het ziekenhuis.
Mijn nieuwe telefoonnummer is +1-443-600-8155. Voor degene die willen bellen raadt ik aan te kijken op teledump.nl of iets dergelijks. Ik ben bereikbaar tussen 0.00 ’s nachts en 6.00 ’s morgens en in het weekend na 15.00 (Nederlandse tijd). Mijn andere telefoon zal ik blijven nakijken voor sms-jes
Rest mij nog iedereen te bedanken voor berichtjes, mailtjes en sms-jes. Iedereen aan de andere kant van de oceaan veel plezier en tot de volgende keer.