Coming to America
Dag vrienden, vriendinnen, familie, kennissen, vage bekenden en eventuele andere voorbijgangers op deze site.
Na 2 surpriseparty’s in één weekend (bedankt vrienden in Maastricht, bedankt vrienden in Eersel, bedankt Elke) werd het dan toch tijd om te vertrekken en zo stond ik dus op 3 oktober om 5 uur ’s ochtends op, om 2 uur later in de file te staan en nog een uur later op Schiphol aan te komen. Daar kort afscheid genomen van mijn ouders en Elke.
Mijn vlucht vertrok om 10.50 en na een tussenstop op Londen Heathrow, veel controles, enige vertraging, 3 films, 2 maaltijden in het vliegtuig en een uitgebreid gesprek met een echtpaar uit Kansas kon ik om iets voor 6 uur ’s avonds voet op Amerikaanse bodem zetten. (omgerekend is het dan dus al 0.00 in Nederland, pff)
Bij de douane aangekomen werd gevraagd of ik voedsel in mijn tas had zitten, waarop ik veel te eerlijk antwoordde dat er een zak drop inzat. Aangezien ik het engels voor drop niet ken en de beambte “typical Dutch candy’ blijkbaar verdacht vond werd ik verwezen voor verder onderzoek: een aardige mevrouw die vroeg of ik niet toevallig nog tulpenbollen had meegenomen en mijn tas in de scanner. Aangezien ik geen ladingen XTC, cannabis of coke bij me had mocht ik daarna dan toch echt binnen in Amerika
Vanaf het vliegveld een taxi genomen naar het Johns Hopkins. Daarbij al mijn eerste stereotype beeld van de VS al teniet gedaan: niet alle taxi’s zijn geel, en niet alle taxichauffeurs zijn raar. Geen gele taxi dus, maar een witte. Om half zeven lokale tijd ben ik aangekomen bij het Johns Hopkins Hospital. En terwijl ik dit typ ben ik aan het wachten op dokter Zee. Ik heb net kennis gemaakt met drie medewerkers van het onderzoeksinstituut die net naar huis gingen. Vanavond kan ik bij dokter Zee blijven overnachten, morgen is het eerste wat ik ga doen kijken of ik een slaapplaats kan regelen. Helaas kon ik op de campus niet terecht. Ik kan een appartement huren voor wat meer geld(het dubbele), maar van een meisje hier heb ik net wel een aantal tips gekregen over kamers hier in Baltimore. Morgen toch maar eens goed gaan zoeken dan.
Na 2 surpriseparty’s in één weekend (bedankt vrienden in Maastricht, bedankt vrienden in Eersel, bedankt Elke) werd het dan toch tijd om te vertrekken en zo stond ik dus op 3 oktober om 5 uur ’s ochtends op, om 2 uur later in de file te staan en nog een uur later op Schiphol aan te komen. Daar kort afscheid genomen van mijn ouders en Elke.
Mijn vlucht vertrok om 10.50 en na een tussenstop op Londen Heathrow, veel controles, enige vertraging, 3 films, 2 maaltijden in het vliegtuig en een uitgebreid gesprek met een echtpaar uit Kansas kon ik om iets voor 6 uur ’s avonds voet op Amerikaanse bodem zetten. (omgerekend is het dan dus al 0.00 in Nederland, pff)
Bij de douane aangekomen werd gevraagd of ik voedsel in mijn tas had zitten, waarop ik veel te eerlijk antwoordde dat er een zak drop inzat. Aangezien ik het engels voor drop niet ken en de beambte “typical Dutch candy’ blijkbaar verdacht vond werd ik verwezen voor verder onderzoek: een aardige mevrouw die vroeg of ik niet toevallig nog tulpenbollen had meegenomen en mijn tas in de scanner. Aangezien ik geen ladingen XTC, cannabis of coke bij me had mocht ik daarna dan toch echt binnen in Amerika
Vanaf het vliegveld een taxi genomen naar het Johns Hopkins. Daarbij al mijn eerste stereotype beeld van de VS al teniet gedaan: niet alle taxi’s zijn geel, en niet alle taxichauffeurs zijn raar. Geen gele taxi dus, maar een witte. Om half zeven lokale tijd ben ik aangekomen bij het Johns Hopkins Hospital. En terwijl ik dit typ ben ik aan het wachten op dokter Zee. Ik heb net kennis gemaakt met drie medewerkers van het onderzoeksinstituut die net naar huis gingen. Vanavond kan ik bij dokter Zee blijven overnachten, morgen is het eerste wat ik ga doen kijken of ik een slaapplaats kan regelen. Helaas kon ik op de campus niet terecht. Ik kan een appartement huren voor wat meer geld(het dubbele), maar van een meisje hier heb ik net wel een aantal tips gekregen over kamers hier in Baltimore. Morgen toch maar eens goed gaan zoeken dan.


2 Comments:
At 05 oktober, 2006 11:57,
Anoniem said…
Geen gele taxicabs? Zit je wel echt in Amerika dan? Misschien maar eens goed navragen ergens...
Lol@ Typical Dutch candy
At 07 oktober, 2006 13:27,
Anoniem said…
Ik denk dat de Yellow Cabs voornamelijk in New York rondrijden, alhoewel ik net op Wikipeia lees dat Yellow Cab oorspronkelijk uit Chicago komt en ook een afdeling in Baltimore heeft zitten. Hmm, misschien hebben alleen rare taxichauffeurs een gele taxi?
Je zult vast niet eerste Nederlander zijn die ze zijn tegengekomen met 'typical Dutch Candy' bij zich :).
Verder is het goed om te zijn dat je goed bent aangekomen. Hopelijk kun je snel een slaapplaats geregeld krijgen.
P.S. Licorice, is het Engelse woord voor drop.
Groeten,
Bert
Een reactie posten
<< Home