... maar dat is dan echt de laatste

De laatste post vanuit Baltimore.
Vorige week nog heel hard gewerkt aan mijn presentatie hier, en te oordelen naar de reacties en beoordelingen waren ze hier wel tevreden. En op wat gehakkel in het Engels na vond ik het eigenlijk ook best aardig gaan. Afgelopen weekend nog even hard zitten werken aan de opzet voor een publicatie. Meer voor mijn portfolio dan voor het lab hier, want aangezien we niet echt patienten hebben getest met ons experiment zit een publicatie er voorlopig niet in. Maar goed het geeft toch weer wat extra ervaring.
Afgelopen weekend nog even met Kristi, Nicole en Kai uit eten geweest en de kroeg in gedoken als afscheid. In een speciaalbierencafe zelfs 'Mestreechs Aajt' gedronken.

Ben deze week nog even naar hun lab geweest om afscheid te nemen van ze en van andere mensen die ik daar kende. Ook nog even kort kennis gemaak met hun baas, een oogarts genaamd doctor Guyton (voor de geneesko's: 'de zoon van').
Deze week nog mijn portfolio ingeleverd en eindgesprek gehad met dr Zee. Hij was erg tevreden en ik mag terugkomen wanneer ik wil. Gisteravond was er zelfs een afscheidsdiner voor me geregeld in een echt Hamburgerrestaurant. Met 12 mensen van het lab hier uit eten geweest en nog even wat gedronken.

Vanochtend mijn spullen definitief ingepakt, mijn kamer nog een keer schoongemaakt en mijn sleutel ingeleverd. Aangezien ik om 12 uur 's middags uit mijn kamer moest zijn en mijn vlucht pas om 20.30 is heb ik nu mijn toevlucht genomen in het lab. Nog een beetje dingen afronden, nog een laatste keer stroopwafels uitdelen, dalijk afscheid nemen en aan het einde van de middag wordt ik naar het vliegveld gebracht.

Dan zit het er echt op en kom ik eindelijk weer naar huis.

Blij toe. Ik heb een geweldige tijd gehad, een hele hoop meegemaakt, nieuwe ervaringen opgedaan en veel geleerd, maar ik vind het wel weer fijn om straks gewoon weer thuis te zijn met vrienden en familie.

Dus voor de laatste keer, Groetjes vanuit Baltimore

en tot snel